Confidence and selflove

Onlangs postte ik een foto op mijn Instagram met de vraag waarover mijn volgende artikel moest gaan. Iemand reageerde “confidence and selflove”, en ja that hit me. Ik dacht direct, dat is het. Dus ik ben toen aan de slag gegaan. Dit artikel gaat over een zeer moeilijke periode dat ik vorig jaar heb meegemaakt en wat ik hier van heb geleerd.

 

Vorig jaar, schooljaar 2017-2018 heb ik een enorm zwaar jaar gehad. Ik kan wel zeggen dat dit één van de allerzwaarste jaren was ooit. Ik begon in september met een nieuwe studie: verpleegkunde. Ik was zo blij dat ik ging studeren op hogeschool, ik keek hier enorm hard naar uit.

Op school had ik geweldige vriendinnen, maar ik voelde mij niet 100% thuis. De weken voor ik school startte vroeg iedereen ook aan mij “Lisa, waarom ga jij nu verpleegkunde studeren. Dat is toch niets vor jou?”. En ik kan ze geen ongelijk geven. Maar ik dacht toch voort te gaan en dit te doen.

Maar zoals ik al zei, ik voelde mij niet thuis in deze studie. De lessen waren heel zwaar en ik zat in het middelbaar in humane wetenschappen, wat dus absoluut het tegenovergestelde is van verpleegkunde. Het enige is een exacte wetenschappen, het andere niet altijd. Naast dat ik mij niet thuis voelde, werd mijn mama ook ziek.

5 oktober werd ze gehospitalizeerd en moest ze direct in operatie. De dag hierna was haar iets vreselijk overkomen, ze was gevoel in haar benen en onderbuik kwijt. We dachten dat dit een reactie was van haar medicatie, maar neen. Dit was nu zo, voor altijd.

14 november, anderhalve maand later, ging ze van het ziekenhuis naar een revalidatiekliniek. Dit was om haar te leren in een rolstoel te zitten. Hier verbleef ze 8-9 maand. Haar tumoren, die deze verlamming hebben veroorzaakt, waren extreem agressief. In eind januari waren deze terug gegroeid waardoor ze direct bestraald moest worden.

Ondertussen “leefde” ik in ziekenhuizen, omdat ik mama zo vaak ging bezoeken, waardoor ik mijn studie niet meer zag zitten. Studeren over ziekenhuizen, en daar dan ook nog eens elke dag zijn. Dat was me teveel. Op 10 november ben ik dan ook gestopt met deze studie en besloot om werk te zoeken.

Op 16 januari had ik werk gevonden, en had ik een contract van 6 maand. Maar tussen 14 november en 15 januari was het enorm zwaar. Overal solliciteren met enkel een middelbaar diploma is niet gemakkelijk. De “rejection” was duidelijk aanwezig en duwde mijn zelfbeeld tot in de grond.

De winkel waar ik 16 januari kon beginnen werken gaf mij deze geweldige kans, en hier was ik enorm trots op. Ik besloot dus om een deeltijdse job hier te nemen zodat ik de andere dagen mijn mama kon bezoeken. Ook na 18.00u sprong ik op de bus, met een rit van 50 minuten, om toch nog een uurtje bij mama te zijn.

Deze maanden waren extreem zwaar, waardoor ik ondertussen ook in therapie ben gegaan. Mijn zelfvertrouwen had zo een grote deuk gekregen, dat ik het niet meer op mezelf kon oplossen. Ik ben dus hulp gaan zoeken, en dat geef ik ook eerlijk toen.

Ik ben van mezelf een heel open persoon, maar toch was dit moeilijk. Ook de relatie die ik toen had ( van 1,5 jaar) verliep niet vlot. Uiteindelijk zijn we in begin mei uit elkaar gegaan, wat het beste voor ons beide was.

Sindsdien ben ik meer zelfstandig geworden. Doordat ik al in het echte werkleven heb gestaan, mijn mama waarvoor ik mee moest zorgen, mijn grootouders die niet volledig zelfstandig zijn waar ik en mijn zus ook nog voor moesten zorgen en dan een relatie die niet meer werkte. Ja dat was wel heel moeilijk voor mij.

Sinds het uit was tussen mij en mijn vriend, ben ik dus veel zelfstandiger geworden. Samen met al die andere kenmerken, was ik meer zelfvertrouwen aan het kweken. Ik stond sterker in mijn schoenen, en hierbij besloot ik dan ook om het volgende schooljaar terug te gaan studeren.

Momenteel zit ik in de helft van mijn eerste jaar Event- en Projectmanagement (mijn studie), en ik heb mij al heel lang niet meer zo gelukkig gevoeld. Ondertussen was mama ook vanaf juli terug thuis, na 9 maanden in ziekenhuis te zitten. En momenteel ben ik terug 6 maand samen met mijn vriend (van toen) en we zijn enorm gelukkig. Ik sta veel zelfzekerder in mijn schoenen.

 

Ik wil hiermee aantonen dat, wanneer het lijkt dat alles fout gaat (wat in mijn geval ook zo voelde), is er ergens wel een uitweg. Die uitweg gaat ervoor zorgen dat het allemaal wel goedkomt. Geloof hierin.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s